In Ins We Trust

Do napisania tej notki skłonił mnie kolejny mail, który dostałam od jednego z was - moich czytelników bądź obserwatorów. Chcę na wstępie zaznaczyć, że w takich wiadomościach nie ma absolutnie nic złego, nie zmienia to jednak faktu, że dostając coś takiego, chwytam się za głowę.
Nie odpisałam na żadną wiadomość, w których prosiliście mnie o pomoc z tym konkretnym problemem (jaki to problem - zaraz się dowiecie), ponieważ w istocie, takich pytań dostaję najwięcej i uznałam, że może upubliczniona notka wyczerpie temat. Zdaję sobie sprawę, że nie będzie to odpowiedź, która zadowoli każdego, wszak nasze sprawy osobiste są zawsze najważniejsze, a każdy najmniejszy szczegół jest najbardziej istotny, niemniej jednak postaram się by treść była na tyle uniwersalna, że pomoże chociaż w małym stopniu, każdemu.

O co chodzi?

O złamane serce i rozstania.


/czas na fanfary/

Nie będę cytować żadnego z tych maili, bo nie chcę, by ktokolwiek poczuł się urażony lub wyśmiany, dlatego postaram się sparafrazować je wszystkie na raz, tak by zawrzeć sedno.

"Klaudia co robić, ona mnie zostawiła, mam złamane serce, a wiem, że bez niej nie dam rady, bo nie wyobrażam sobie życia bez niej."

No cóż - nie ma co owijać w bawełnę - temat ten jest bardzo ciężki i każdy z nas zmagał się (lub dopiero będzie zmagał) z tym uczuciem. Bolące serduszko i chęć śmierci, jaką odczuwamy w momencie, gdy rozpada nam się życie jest nie do opisania i wydaje nam się nie do przejścia. Też tam byłam, też to czułam - co więcej, czułam to trzy razy. I powiem od razu - do nikogo maili nie pisałam, ani nie pytałam o radę jak sobie z tym poradzić. Nie robiłam tego, ponieważ nie ma leku na złamane serce i każdy z nas (każdy!!!) musi to przeżyć na swój sposób, w swoim czasie. Innym zabiera to lata, innym tygodnie, a jeszcze innym zaledwie kilka dni. Na szczęście w końcu ten ból ustępuje i zostaje śmiech, sentyment lub żal. Tak czy siak - można żyć dalej.

Ja patrząc na siebie, przeżywającą moje ostatnie rozstanie, mam ochotę strzelić TEJ osobie w łeb. Mówiąc TEJ, mam na myśli siebie, bo nie akceptuje i nie poznaje tego człowieka, jakim byłam w tym traumatycznym momencie. Uważam, że bardziej żałosną osobą być się nie dało, bardziej monotematyczną i słabą. Ja nie pisałam maili do osób z internetu - ja rozmawiałam ze znajomymi i przyjaciółmi. Szukałam ukojenia i uspokojenia, ale żadne hasła za wyjątkiem "na pewno wróci", nie poprawiały mi humoru. I to jest właśnie powód, dla którego nie odpisałam na jednego maila z cyklu 'mam złamane serce'. Doskonale wiem, że jedyną satysfakcjonującą odpowiedzią, byłoby zapewnienie, że na pewno ze sobą będziecie, że na pewno się zejdziecie, pogodzicie i będziecie kochać do końca świata i jeden dzień dłużej, ale prawda jest taka - że może się też tak nie stać, a ja absolutnie nie chcę ponosić winy za błędną diagnozę. A raczej na pewno byłaby błędna, bo niestety każdy z nas opowiadając historię związku lub rozstania, przedstawia swoją subiektywną ocenę lub przedstawia fakty w taki sposób, nawet gdy myśli, że zachowuje największy możliwy obiektywizm.

Pierwszy raz złamane serce miałam w 2009 roku. Zostawiła mnie wtedy moja ukochana pierwsza dziewczyna Justyna. Mój ból był tak głęboki, że moje liczne zdrady sprzed rozstania straciły w moich oczach na znaczeniu. "Przecież już dostałam za swoje skarbie najukochańszy, przecież płaczę i skręcam się z bólu" - mówiłam. To były dla mnie traumatyczne chwile - zaczęłam palić i pić codziennie, zdarzały się nawet tygodnie, w których nie jadłam.  Po fazie zaskoczenia i próbach zaakceptowania zaistniałej sytuacji, przyszła kolej na gniew, który okazywałam poprzez stalking. Wysyłałam Justynie kwiaty, a pod drzwiami zostawiałam ckliwe listy. W tym właśnie okresie Justyna weszła w nowy związek - ja postanowiłam sterczeć pod jej balkonem i pić piwo - no cóż, nikt nie mówił, że rozstanie ze mną będzie łatwe, ale no jestem osobą, która nie znosi najlepiej odrzucenia. Kolejną fazą było wyśmiewanie nowej wybranki Justyny - nie było to jednak trudne, ponieważ nie należała do najbardziej urodziwszych kobiet, zwłaszcza z tego powodu, że wcześniej uważałam ją za dobrą koleżankę lub przyjaciółkę. W takich okolicznościach nawet Angelina Jolie zamienia się w potwora z Loch Ness. Robienie różnorakich przeróbek zdjęć, lub prezentacji w power point'cie z 'nową kobietą Justyny' w roli głównej, było moim ulubionym zajęciem, a plakat z uciętą głową owej pani jeszcze długo wisiał u mnie w pokoju. Rodzicom mówiłam, że to stara znajoma, z którą się pokłóciłam i tak odreagowuje - zaakceptowali to bo nie mieli wyjścia, zwłaszcza, że lubowałam się w photoshopie i przeróbka była na tyle udana, że przez trzy tygodnie nie zauważyli, że doklejona na włócznie Mela Gibsona, głowa, raczej nie pochodzi z filmu Braveheart. Nawet po moim cudownym zejściu się z Justyną, długo nie potrafiłam się jej przyznać do rozmiarów mojej nienawiści względem jej byłej sympatii - znała za to pseudonim, jaki nadałam jej 'chwilowej' kobiecie. Nie była wielką fanką Gwiezdnych Wojen, dlatego nie skojarzyła od razu o kogo chodziło - dopiero po zaprezentowaniu jej Jabby, wiedziała o kim mówię. Jakie było moje oburzenie, gdy nie odnajdywała w postaci ze Star Warsów swojej (na szczęście już) byłej.

Kolejny raz ze złamanym sercem był nieco inny - poprzedzony był wielkimi dramatami i licznymi zdradami (tym razem nie z mojej strony). Nie miało to jednak wpływu na moją gorycz, która doprowadziła mnie do wieszania się na drzwiach, wieszakach i próbie rozbicia się autem o drzewo. Nic jednak z tych rzeczy się nie stało, bo jak się okazało - po pijaku jeżdżę lepiej niż na trzeźwo, a moja ukochana przyjaciółka Patrycja przychodziła w każdym najgorszym momencie, by uratować mnie od osierocenia kotów. Nie zliczę jednak łez, które wylałam z tęsknoty za największą (jak się potem okazało) porażką mojego życia. Byłam do tego stopnia roztrzęsiona, że niemal od razu wplątałam się w kilka relacji, które miały być substytutem wielkiej miłości, która ode mnie odeszła. No bo właśnie - w przypadku Justyny uznałam, że broń boże nie będę leczyć złamanego serduszka nowymi dziewczynami lub chłopcami. W tym natomiast przypadku, było to najlepszym wyjściem. Z takiej właśnie gromadki dziewczyn-substytutów wyselekcjonował się ktoś szczególny, bo moja kolejna kobieta, która złamała mi serce. Na szczęście bolało najmniej, chociaż pierwsze dwa miesiące były naprawdę ciężkie. Na to wpływ miała jednak sytuacja, w jakiej zostałam postawiona, czyli powrót na stare śmieci i próba pojednania z rodzicami, po niemal rocznym braku kontaktu. Wspominam jednak o tym tylko dlatego, że im dalej w las - tym łatwiej, bo już umiemy sobie radzić z rozstaniami. Oczywiście nikomu z was tego nie życzę, bo to jedno z gorszych rozczarowań, jakie ktokolwiek może odczuwać, ale uwierzcie - każde następne rozstanie boli mniej - niezależnie od tego jak wielkie uczucie nie było. Nie ma wobec tego co bać się wchodzenia w kolejne relacje, bo następnym razem i tak będzie bolało mniej - o ile oczywiście ta następna osobą nie jest tą ostatnią ;)


PS: wiem, że notka nieco inna od tych wcześniejszych, ale uznałam, że warto zachować chociaż odrobinę powagi w tym temacie, zwłaszcza, że pewnie część z was ma obecnie złamane serce lub przechodzi kryzys w związku. Innymi słowy - nie martwcie się, a to co czujecie teraz postarajcie się zapamiętać, zwłaszcza rzeczy, które poprawiają wam nastrój, bo może wykorzystacie je kiedy znów coś (tfu tfu) nie wyjdzie. Na porażkach też można budować, zwłaszcza swój charakter.


Poniżej macie małą dawkę zdjęć z moją nową fryzurą - pewnie większość z was wie, ale postanowiłam skrócić moje włosy i zdecydowanie nie żałuję. ;)

Nie wiem czy ktokolwiek z was ma starsze rodzeństwo. Ja mam starszego brata, którego całe życie darzyłam największym szacunkiem i miłością. Co więcej - jest najważniejszym mężczyzną w moim życiu (wyłączając z wyścigu oczywiście Cicika, bo każdy wie, że mój kot jest bezkonkurencyjny). Od najmłodszych lat wzorowałam się na moim bracie, stąd zamiłowanie do chodzenia na mecze tudzież zabawa samochodzikami nie były niczym dziwnym. Uwielbiam wspominać czasy, w których czekaliśmy aż nasi rodzice pójdą na jakąś imprezę, zakładaliśmy gogle narciarskie, kombinezony i urządzaliśmy w mieszkaniu poligon. Zakupione kilka tygodni wcześniej na odpuście pistolety na kulki nie mogły się przecież zmarnować. Moi rodzice zamykali drzwi, przekręcali klucze w zamku, a my ruszaliśmy do naszych ekwipunków, ładowaliśmy naboje i zaczynaliśmy w siebie strzelać. Do tej pory nie zapomnę jak udało mi się trafić go w szyję i spadło mu najwyraźniej dużo HP, bo musieliśmy zrobić przerwę. Podobna przerwa miała miejsce kiedy to ja ukryłam się pod kanapą, a on to naturalnie rozgryzł. Strzelił w podłogę i kulka odbiła się tak, by wylądować na moim podbródku. Rozpłakałam się - jak to młodsza o niemal dekadę siostra. Ale ja nie o tym chciałam. Mój brat miał swego czasu bardzo poważne ataki hipochondrii - umierał wielokrotnie, wielokrotnie wydawało mu się, że jego czas się kończy. Nie inaczej mogło być ze mną. O ile oczywiście podejrzenia 20-letniego faceta mogą być brane pod uwagę, o tyle 9-latka, która krzyczy, że ma zapalenie opon mózgowych, bo swędzi ją głowa, wydaje się śmieszne. Wszystko za sprawą tajemniczej książki, jaką to dostaliśmy już nie wiem od kogo, a co ważne - nie wiem po co - "Lekarz Domowy". Książka ta odpowiadała na niemal każde pytanie dotyczące naszego samopoczucia. Przykładowo, bolała kogoś głowa, więc otwierał książkę na stronach odpowiedzialnych za zdiagnozowanie choroby, w których jednym z objawów jest właśnie ból głowy. Wyglądało to jak taki test i odpowiadało się na pytania "tak" lub "nie". Właśnie dzięki tej książce swędzenie głowy zostało zdiagnozowane przeze mnie jako zapalenie opon mózgowych. Szkolna pielęgniarka co prawda zmieniła diagnozę, ponieważ stwierdziła u mnie wszy, ale ja i tak dzielnie trwałam przy mojej medycznej biblii. Czasem zdarzało mi się ją czytać tak o -bez większego sensu i potrzeby. Uważałam to za rozsądne, ponieważ to logiczne, że nie zawsze mogę mieć ją przy sobie, a umrzeć można zawsze. Podczas jednego wieczornego przeglądania stron odpowiedzialnych za ból brzucha (to dość typowy objaw wśród dzieci, zwłaszcza jeżeli żelki przeżerają kotletem i Danonkami w ilościach kilogramowych). Trafiłam wtedy na bardzo interesującą dla mnie chorobę - zapalenie wyrostka robaczkowego. I wtedy się zaczęło...

Mawiają, że życie jest powtarzalne, że składa się z ciągle tych samych schematów, które zataczają koło. Dlaczego więc popełniamy te same błędy? Dlaczego pakujemy się w te same sytuacje? Ciężko jest mi odpowiedzieć na to pytanie, ale jestem idealnym przykładem tego, że człowiek może i uczy się na błędach i stara się ich unikać, ale niestety robi je znowu, tylko w zupełnie inny sposób. Może mu się nawet wydawać, że ta sytuacja jest zupełnie inna, nie widać w niej żadnej analogii, jednak po głębszym namyśle bez trudu dojdzie do wniosku, że już tu był, już to robił, już to się stało.

Każdy z nas popełnił w życiu jakiś błąd, a może nawet cały szereg błędów. Każdy z nas czegoś żałował, było mu przykro i chciał to wszystko naprawić. Ja należę niestety do osób, które popełniają ich całkiem sporo, a radzenie sobie z konsekwencjami przychodzi mi zawsze z ogromnym trudem.

Jest środa, ja cierpię na silne przeziębienie i zmagam się z napięciem przedmiesiączkowym. Wmawiam sobie, że mój nastrój wynika tylko i wyłącznie z tych aspektów, chociaż podświadomie wiem, że jest on efektem mojego radzenia sobie z błędami. Które popełniam ciągle - jedne świadomie, inne nieświadomie. Od lat zmagam się z dążeniem do jednej wyznaczonej daty - bo za miesiąc już będzie lepiej, za miesiąc już będzie zajebiście. Ciągle sobie powtarzam takie coś i być może przez to, że odstęp czasu jaki dzieli mnie od mojej 'mety' jest tak odległy, nie widzę tak dokładnie tej poprawy.

Fakt, że widzę te błędy i się do nich przyznaje, wynika z tego, że niestety troszeczkę dorosłam. Gdy miałam 18 czy 19 lat, popełniałam masę błędów i robiłam to w pełni świadomie. Nie obchodziły mnie jednak konsekwencje i to co moje małe przestępstwa przyniosą w przyszłości. Wydawało mi się, że jestem jakąś wersją boga, którego nie dosięgnie karma, bo przecież nie robię nic złego, a jeżeli to co robię jest złe, to dlaczego nie odczuwam żadnego cierpienia w konsekwencji?

Wyniosłam z tego okresu wiele, podobnie zresztą jak z każdego innego. Skoro już w czymś tkwię, coś robię, to niech to nie idzie na marne.

Przyzwyczaiłam się na chwilę obecną do życia z pewnego rodzaju ciężarem. Nauczyłam się stawiać małe kroki, potem większe i w końcu nauczyłam się skakać. Mimo tych +48 kilogramów na moich barkach. Były momenty, że tak przyzwyczaiłam się do tego ciężaru, że o nim zapominałam i traktowałam moje życie po raz kolejny jako  pasmo beki i dobrej zabawy. I na dobrą sprawę tak jest, bo znowu nastają czasy kiedy ciężko powiedzieć mi, że zależy mi na czymś innym niż moje koty, niż moje ogólne samopoczucie i zaspokojenie wszystkich potrzeb fizjologicznych tudzież społecznych, ale ja nie o tym, bo odchodzimy od meritum.

Popełniłam ostatnio jeden dość spory błąd - czemu błąd zapytacie. A no dlatego, bo wiem, że sytuacja ta może mieć duży wpływ (jeżeli już nie miała) na moje przyszłe życie. Popełniłam więc go w pełni świadomie, narażając się na zapewne nieprzyjemne konsekwencje. Odpowiedź na pytanie, dlaczego go popełniłam jest łatwiejsza niż mogłoby się wydawać. Nic tak nie uczy nas jak porażka. Jak się nie przewrócisz, to się nie nauczysz. I tak właśnie jest teraz. Znałam swoje wady i swoje złe cechy, wiedziałam że irytowały one bliskich mi ludzi, ale jeśli mam być szczera to nie rozumiałam dlaczego. Musiałam więc doprowadzić siebie i swoje otoczenie do momentu, kiedy inni ludzie zachowują się dokładnie tak samo jak ja w momentach złych. I teraz widzę co tak naprawdę mogło denerwować we mnie moich bliskich. Wiem co było wręcz nieznośne, bo skoro ja ledwo wytrzymuje 5 minut takiego zachowania jakiejś osoby, to dlaczego oczekiwałam, że moje TAKIE SAMO zachowanie pozostanie bez reakcji przez długie tygodnie lub miesiące. Swoją drogą to zabawne, że kiedyś to ja byłam tą wiecznie mówiącą i gadającą, a teraz wole słuchać. Czasami nawet nie słuchać, dla samego słuchania, ale nie mam kompletnie żadnej potrzeby odzywania, a wszelkie przemyślenia zostawiam dla siebie, bo co to kogo interesuje.

Czy dążenie do sukcesu oznacza naprawianie swoich błędów? Myślę, że tak, ale ważniejsze jest wyciąganie prawidłowych wniosków z nich. Bo niestety czasami błędu nie da się naprawić i już zawsze będzie w naszej świadomości, dlatego należy wycisnąć z niego co tylko się da, żeby można było postawić go jako plus naszego życia, a nie minus.
To działa bardzo prosto, a daje duże lepsze spojrzenie na nasze życie. Ja jestem żywym przykładem na to, że użalanie się nad sobą to droga ku....porażce. Dopiero gdy wyparłam się tego, zaczęło mi żyć się po prostu lepiej. Zawsze stosowałam te zasadę w związkach. Pierwszy mi nie wyszedł i wiedziałam dlaczego, dlatego w drugim zminimalizowałam szanse na popełnienie znów tego samego błędu. Drugi mi nie wyszedł i też wiedziałam dlaczego, dlatego w trzecim zminimalizowałam błędy z pierwszego i drugiego związku. Trzeci mi nie wyszedł, więc miałam dodatkową lekcję do przerobienia i to właśnie zrobiłam. Byłam na tyle głupia, że umiałam zastosować zasadę nauki z błędów tylko w przypadku związków, a nie całego życia. A teraz stosuję ją niemal za każdym razem.
A jak nie wierzysz w to, że to działa to zastanów się - poszedłeś na sprawdzian z matematyki bez nauki i dostałeś jedynkę. Popełniłeś błąd. Wiesz, że następnym razem jak pójdziesz nienauczony to znów dostaniesz jedynkę. To od Ciebie zależy czy będziesz powielać ten błąd, czy go unikniesz.
Jak wiesz, że ktoś źle reaguje na telefon od Ciebie, chociaż zależy Ci na tej osobie - nie dzwoń. Nie pisz. Jak wiesz, że po burakach masz biegunkę - nie jedz ich. Jak wiesz, że po alkoholu zamieniasz się w dziwkę, a tego nie chcesz (tu jest sprawa dużo obszerniejsza, bo z moich obserwacji wynika, że każda kobieta musi przeżyć przynajmniej kilka bitch-party) - nie pij.

I na tym zakończę moją 'wyższą' notkę, która jest zapewne efektem mojego bardzo ciężkiego pms'a, a katar utrudnia dopływ tlenu do każdej z moich komórek, co wiąże się z niedotlenieniem mózgu, który przechodzi niespodziewanie ze stanu euforii w stan depresji.